چسب اپوکسی وال مش

چسب اپوکسی یکی از مصالح مورد استفاده در سیستم وال مش است که برای ایجاد اتصال میان قطعات فلزی وال مش و اجزای سازه به کار می رود. این چسب از خانواده چسب های ترموست بر پایه رزین اپوکسی است و در حالت اولیه به صورت دو جزء مجزا در اختیار قرار می گیرد. پس از ترکیب رزین و هاردنر، واکنش پخت آغاز شده و ماده از حالت خمیری و قابل اجرا به یک توده چسبنده و سخت تبدیل می شود. این ویژگی باعث می شود چسب در زمان نصب قابلیت اعمال روی سطح و قرار دادن نبشی یا ناودانی را داشته باشد و پس از گیرش، اتصال ایجادشده را تثبیت کند.

اپوکسی ها به دلیل ماهیت شیمیایی و ویژگی های فیزیکی خود، در بخش های مختلف صنعت ساختمان برای اتصال و تثبیت مصالح و قطعات مورد استفاده قرار می گیرند. در سیستم وال مش نیز از همین قابلیت برای اتصال نبشی و ناودانی منقطع به تیر، ستون یا سقف استفاده می شود.

نقش چسب اپوکسی در این اتصال، ایجاد یک اتصال پیوسته میان نبشی یا ناودانی و زیرکار و تامین مقاومت کافی برای اتصال نگهدارنده دیوار است. به این ترتیب، اتصال ایجادشده باید امکان انتقال نیروهای واردشده به نبشی و ناودانی را به عضو سازه ای فراهم کند.

استفاده از چسب اپوکسی همچنین امکان اجرای این اتصال را بدون سوراخکاری محل اتصال فراهم می کند. به همین دلیل، نصب قطعات فلزی وال مش، از جمله نبشی و ناودانی منقطع، با این روش می تواند با تجهیزات اجرایی ساده تر و در زمان کوتاه تری انجام شود و در اجرای وال مش مورد استفاده قرار گیرد.

چرا ویسکوزیته چسب وال مش در اجرای زیر سقف اهمیت دارد؟

ویسکوزیته (Viscosity) یکی از ویژگی های مهم چسب اپوکسی وال مش است که میزان روانی یا مقاومت چسب در برابر جاری شدن را مشخص می کند. در این روش، چسب روی ساق نبشی یا ناودانی منقطع اعمال می شود و سپس قطعه در محل اتصال قرار می گیرد. بنابراین، چسب باید پس از قرار گرفتن نبشی یا ناودانی، در محل باقی بماند و از محل اتصال شره نکند.

این موضوع در اجرای زیر سقف اهمیت بیشتری دارد، اما به این بخش محدود نیست. در برخی جزئیات، مانند مهار دیوارهای مشرف به همسایه، مش فایبرگلاس به صورت فول مش و سرتاسری اجرا می شود و برای تکمیل جزئیات مهار، لازم است نبشی یا ناودانی روی ستون نیز اجرا شود. در چنین حالتی، ویسکوزیته مناسب اهمیت دارد تا چسب پس از قرارگیری نبشی یا ناودانی روی ستون، از اطراف ساق آن خارج نشود و ضخامت لایه چسب تا زمان گیرش حفظ شود.

این ویژگی باید در کنار زمان کاربری و زمان گیرش چسب بررسی شود؛ زیرا چسب باید در فاصله میان اختلاط و گیرش، قابلیت اعمال روی ساق نبشی یا ناودانی و تثبیت آن در محل اتصال را حفظ کند.

چسب اپوکسی وال مش چگونه به اتصال نبشی کمک می کند؟

اتصال نبشی یا ناودانی منقطع به تیر، ستون یا سقف در سیستم وال مش، به واسطه لایه چسب اپوکسی بین قطعه فلزی و زیرکار شکل می گیرد. چسب اپوکسی پس از اختلاط دو جزء خود، وارد واکنش پخت می شود و ساختار پلیمری آن به تدریج به یک شبکه سخت و متصل تبدیل می شود. در این فرایند، گروه های واکنش پذیر رزین با هاردنر وارد واکنش شده و پیوندهای عرضی در ساختار چسب ایجاد می کنند.

در زمان قرارگیری نبشی وال مش، چسب در فضای تماس میان ساق نبشی و زیرکار قرار گرفته و پس از گیرش، یک لایه اتصال دهنده میان این دو ایجاد می کند. چسب های اپوکسی می توانند علاوه بر برهم کنش شیمیایی، از طریق درگیری با ناهمواری های سطح نیز به ایجاد اتصال کمک کنند. به همین دلیل، لایه چسب پس از پخت می تواند نیروهای واردشده به نبشی را به عضو سازه ای منتقل کند.

در سیستم وال مش، این اتصال برای نبشی و ناودانی منقطع اهمیت دارد؛ زیرا این اجزا وظیفه انتقال نیروهای واردشده به دیوار به تیر، ستون یا سقف را بر عهده دارند. استفاده از چسب اپوکسی نیز امکان ایجاد این اتصال را بدون سوراخکاری فراهم می کند و به همین دلیل، اجرای اتصال با سرعت بیشتری انجام می شود.

دوام چسب وال مش به چه عواملی بستگی دارد؟

دوام چسب وال مش به توانایی آن در حفظ خواص اتصال در طول زمان وابسته است. چسب های اپوکسی پس از پخت، ساختاری سخت و شبکه ای پیدا می کنند، اما مانند هر ماده پلیمری دیگری، شرایط محیطی و نوع بارگذاری می تواند بر رفتار آنها در بلندمدت اثر بگذارد.

مهم ترین عوامل موثر بر دوام چسب اپوکسی را می توان در این موارد خلاصه کرد:

• رطوبت و تماس با آب که می تواند در برخی فرمولاسیون ها بر خواص چسب اثر بگذارد.
• تغییرات دمایی و قرارگیری طولانی مدت در دماهای نامناسب.
• بارگذاری مداوم یا چرخه ای که در طول زمان می تواند باعث تغییر شکل تدریجی ماده شود.
• شرایط محل اتصال و میزان قرارگیری اتصال در معرض عوامل محیطی.

در مهار دیوار غیر سازه ای، دوام چسب باید به گونه ای باشد که اتصال ایجادشده در طول دوره بهره برداری، قابلیت انتقال نیروهای واردشده از دیوار به عضو سازه ای را حفظ کند.

چسب اپوکسی وال مش و روش های دیگر اتصال نبشی؛ چه تفاوتی دارند؟

نبشی و ناودانی در هر دو روش وال پست و وال مش برای مهار دیوار و انتقال نیروهای واردشده به عضو سازه ای استفاده می شوند. جزئیات اتصال این قطعات در سیستم وال پست در پیوست 6 استاندارد 2800 ارائه شده است. در اتصال نبشی و ناودانی، روش های مختلفی مانند اتصال مکانیکی و جوشی وجود دارد و نوع اتصال بر اساس جزئیات اجرایی تعیین می شود.

در سیستم وال مش که به عنوان جایگزین وال پست شناخته می شود، چسب اپوکسی نیز به عنوان یکی از روش های اتصال نبشی و ناودانی به سازه مورد استفاده قرار می گیرد. در این روش، به جای ایجاد اتصال مکانیکی یا جوشی، قطعه فلزی با استفاده از لایه چسب اپوکسی به تیر، ستون یا سقف متصل می شود.

قیمت و راهنمای خرید چسب اپوکسی وال مش

قیمت چسب اپوکسی وال مش را نمی توان بدون توجه به مقدار مورد نیاز پروژه و نوع اتصال، به صورت یک عدد ثابت تعیین کرد. تعداد نبشی و ناودانی، ابعاد اتصالات و جزئیات اجرای آنها میزان مصرف چسب را تعیین می کنند و در نتیجه بر مقدار خرید و هزینه نهایی اثر می گذارند.

پیش از خرید وال مش و انتخاب چسب اپوکسی، بهتر است این موارد بررسی شوند:

• مقدار مورد نیاز پروژه: تعداد و ابعاد اتصالات باید مشخص باشد تا مقدار چسب متناسب با نیاز پروژه تهیه شود.
• نوع زیرکار: بتن یا فولاد بودن محل اتصال و شرایط آن باید با مشخصات چسب مورد نظر مطابقت داشته باشد.
• بسته بندی محصول: چسب در بسته بندی های مختلف عرضه می شود و انتخاب بسته بندی مناسب می تواند به مدیریت مصرف و کاهش باقی ماندن مواد کمک کند.
• مشخصات فنی و دستورالعمل محصول: نسبت اختلاط، زمان کاربری، شرایط نگهداری و الزامات اجرای چسب باید پیش از خرید بررسی شوند.

در پروژه هایی که مقدار مصرف یا جزئیات اتصال از ابتدا مشخص نیست، مشاوره فنی می تواند به تعیین مقدار مورد نیاز و انتخاب بسته بندی مناسب کمک کند. در نهایت، مقایسه قیمت باید بر اساس مقدار مصرف واقعی و مشخصات محصول انجام شود، نه صرفا قیمت یک بسته.